Ne u rritëm duke dëgjuar prindërit tanë të rrëfenin me admirim bëmat e Diego Maradonës. Për ta, ai ishte një personazh pothuajse mitologjik, një hero i ngritur mbi kufijtë e normales. Por koha ka një mënyrë të çuditshme për të shkruar historinë: ata patën fatin të jetonin epokën e Maradonës, ndërsa ne jemi privilegjuar të jetojmë epokën e Lionel Messit.

Debati mbi futbollistin më të madh të të gjitha kohërave ndoshta nuk do të marrë fund kurrë. Është një diskutim që ushqehet nga emocionet, nostalgjia, preferencat personale dhe mënyrat e ndryshme se si secili e kupton futbollin. Por kur pluhuri i pasioneve bie dhe mbetet vetëm pesha e fakteve, emri që del në sipërfaqe është Lionel Messi.

Për vite me radhë, argjentinasi jetoi nën hijen e gjatë të Maradonës. As Topat e Artë, të fituar njëri pas tjetrit, nuk mjaftuan për ta vendosur në të njëjtin piedestal ku qëndronte Diego. Në Argjentinë, krahasimet nuk ishin thjesht sportive; ato ishin kulturore, emocionale, pothuajse fetare.

Nostalgjikët mbetën të palëkundur. Për ta, Maradona ishte dhe do të mbetej mbreti i pakurorëzuar i futbollit. Madje, për një moment, dukej sikur edhe vetë Messi ishte dorëzuar para këtij realiteti. Pas humbjeve të dhimbshme me Argjentinën, ai njoftoi largimin nga kombëtarja, sikur të kishte pranuar se një kurorë e caktuar nuk do të ishte kurrë e tij.

Deri atëherë, Leo kishte fituar gjithçka me klubet, por shumë pak ishte arritur me fanellën bardhekaltër. Medalja olimpike e vitit 2008 ishte trofeu i vetëm madhor. Në turnetë e mëdhenj, fati kishte zgjedhur të mos i buzëqeshte. Dhe asgjë nuk e simbolizon më mirë këtë sesa finalja e humbur e Kupës së Botës 2014.

Për tifozët e Messit, ajo natë në Rio de Janeiro duhej të ishte momenti i kurorëzimit. Në vend të kësaj, u kthye në një plagë të hapur. Ishte nata kur ëndrra për ta parë mbi Maradonën dukej se u shua. Për kritikët, ishte prova përfundimtare. Për admiruesit, ishte dhimbja më e madhe.

Por historitë më të bukura nuk mbarojnë në kapitullin e humbjes.

Kur Lionel Scaloni e bindi të rikthehej, filloi një epokë e re. Jo vetëm për Argjentinën, por edhe për vetë Messin. Dalëngadalë, ai nisi të shkruante faqet që i mungonin legjendës së tij.

Fillimisht erdhi Copa America 2021. Pastaj Finalissima 2022 kundër Italisë. Dhe më pas, momenti që e ndryshoi përgjithmonë debatin: Kupa e Botës në Katar.

Në një finale që shumë e konsiderojnë më të bukurën në histori, Messi udhëhoqi Argjentinën drejt trofeut që i kishte shpëtuar gjithë jetën. Në atë mbrëmje të dhjetorit, nuk fitoi vetëm një Kupë Bote. Ai fitoi paqen me historinë.

Sikur të mos mjaftonte, Argjentina ngriti sërish Copa America në vitin 2024, duke e kthyer një brez të tërë lojtarësh në një dinasti moderne të futbollit.

Dhe tani, në vitin 2026, kur shumë mendonin se roli i tij do të ishte më periferik, Messi ka zgjedhur edhe një herë të sfidojë logjikën e kohës.

Tre gola ndaj Algjerisë në ndeshjen hapëse. Një tjetër shfaqje që dukej e pamundur për një lojtar që debutoi në Kupën e Botës plot 20 vite më parë.

Me atë tripletë, ai barazoi rekordin e Miroslav Kloses për më shumë gola në historinë e turneut – 16. U bë gjithashtu lojtari i parë që merr pjesë në gjashtë Kupa Bote dhe vazhdoi të shtojë kapituj në një histori që tashmë ngjan më shumë me një roman sesa me një karrierë sportive.

Ka lojtarë që fitojnë ndeshje. Ka legjenda që fitojnë trofe. Dhe ka raste tepër të rralla kur një futbollist arrin të fitojë kohën, duke mbetur po aq i madh në çdo epokë që prek.

Njëzet vjet më parë, një djalosh me flokë të gjata dhe numrin “19” mbi supe hidhte hapat e parë në skenën më të madhe të futbollit. Njëzet vjet më vonë, ai vazhdon të ecë aty, sikur vitet të mos kenë asnjë pushtet mbi të.

Dhe nëse dikur krahasimi me Maradonën ishte pengesa e fundit në rrugën drejt pavdekësisë sportive, sot edhe shumë prej figurave më të mëdha të futbollit duket se e kanë dhënë verdiktin e tyre. Pas tripletës ndaj Algjerisë në Kupën e Botës 2026, edhe Ronaldo Nazario, një prej sulmuesve më të mëdhenj që ka parë ndonjëherë ky sport, pranoi publikisht atë që për vite të tëra ka ndezur debate në çdo cep të globit:

“Është koha që bota të ndalojë së fshehuri dhe të pranojë faktin se Messi është më i madhi i të gjitha kohërave”, pranoi “Fenomeni”.

Ndoshta debati për më të mirin nuk do të marrë fund kurrë. Futbolli jeton nga krahasimet, nostalgjia dhe pasioni. Por kur edhe kampionët e kampionëve ngrenë duart në shenjë pranimi, atëherë historia fillon të marrë formën e saj përfundimtare.

Sepse futbolli është një lojë që u krijua nga njerëzit. Por herë pas here, nëpër fushat e gjelbra shfaqet dikush që duket sikur i përket një bote tjetër.

Dhe kur kjo ndodh, emri i tij është Lionel Messi.

Sepse njerëzit krijuan futbollin. Zotat krijuan Messin.