Lajme

“Nëna e të gjitha betejave”: E majta franceze bashkon forcat për të mposhtur kërcënimin elektoral të ekstremit të djathtë


Posterat e varur nëpër rrugë në Montreuil, në lindje të Parisit, ende po valëviteshin në erë pas skenës, mikrofonave dhe politikanëve në nisjen e forcës më të re politike të Francës.

Këtu, nga hiri i djegur i të majtës grindavece të vendit, ishte ngritur një koalicion për të luftuar të djathtën ekstreme.

Nouveau Front Populaire (Fronti i Ri Popullor; NFP) është një aleancë e ashpër e socialistëve (PS), të Gjelbërve (EELV), komunistëve (PCF), Insoumises të majtë të fortë (Unbowed; LFI) dhe kandidatëve të tjerë me flamur të kuq që sondazhet sugjerojnë se është Shpresa më e mirë – nëse jo vetëm – e vendit për të penguar një qeveri të shumicës së Kuvendit Kombëtar (Tubimi Kombëtar; RN) në raundin përfundimtar të votimit legjislativ pas dy javësh.

Për socialistët e Francës, aleanca me LFI-në pas fyerjeve dhe sulmeve të liderit të saj të hapur Jean-Luc Mélenchon ndaj njeriut që udhëhoqi fushatën e tyre evropiane, Raphaël Glucksmann, ka qenë një pilulë e hidhur për t’u gëlltitur. Por ata duhet ta gëlltisin atë, thotë Glucksmann, nëse duan të fitojnë atë që ai e quan “nëna e të gjitha betejave”.

“Është e komplikuar … Unë nuk do t’ju them se është një martesë dashurie,” tha ai për koalicionin e ri të së majtës.

Koalicioni ka rënë dakord të ndajë zonat zgjedhore për të siguruar që asnjë kandidat i majtë të mos qëndrojë në opozitë me një tjetër.

Por nisja e saj në Montreuil në mbrëmjen e së hënës së kaluar ishte e tensionuar, pas njoftimit tronditës se pesë deputetë të LFI-së ishin çzgjedhur, përfshirë deputetin në largim të qytetit Alexis Corbière, pasi kritikuan Mélenchon. Corbière dhe partnerja e tij, Raquel Garrido, deputete e LFI-së në zonën elektorale fqinje Seine-Saint-Denis, e cila gjithashtu u rrëzua, tani janë kandidatë të pavarur të NFP.

Krijimi i një programi për hidrën NFP të krijuar me ngut, kokat e shumicës së të cilit e urrejnë njëri-tjetrin, ka përfshirë edhe më shumë gëlltitje të pilulës dhe kompromis.

Ajo që ka dalë është një manifest për rritjen e pagës minimale; ngrirja e çmimit të mallrave thelbësore dhe energjisë; heqja e rritjes së moshës së pensionit në 64 vjeç, duke e ulur atë në 60; dhe rritja e taksave mbi të ardhurat, pronën, pasurinë dhe trashëgiminë. Ajo ka mohuar pretendimet e kundërshtarëve se kjo do të kushtojë 100-200 miliardë euro, por ende nuk ka dhënë shifrën e vet.

Émeric Bréhier, drejtor i Observatorit të Jetës Politike në Institutin e Fondacionit Jean-Jaurès, tha se e majta ishte detyruar të ngrihej mbi dallimet e konsiderueshme politike nga perspektiva e një shumice RN në Asamblenë Kombëtare me 577 vende.

“Në mënyrë të veçantë ata rrezikuan të humbnin dhe të linin RN dhe partinë e Emmanuel Macron; duke bashkuar forcat në nivel kombëtar, qëllimi është që të futen sa më shumë kandidatë [NFP] në raundin e dytë”, tha Bréhier.

“RN nuk ka gabuar në këtë fushatë… ajo ka fituar besueshmëri dhe i ka bërë njerëzit të mendojnë se është një parti tjetër normale. Është duke thënë gjëra që njerëzit duan të dëgjojnë. Për ta luftuar atë, të majtës i është dashur të bashkëpunojë dhe të bëjë kompromis për të formuar një forcë alternative politike”, tha ai.

Macron, i cili thirri zgjedhjet e parakohshme, e ka paraqitur aleancën e tij centriste si alternativën e vetme politike ndaj Marine Le Pen dhe presidentit të RN, Jordan Bardella. Sondazhet sugjerojnë të kundërtën. Një sondazh për Les Echos nga Opinionway të shtunën sugjeroi se RN ishte ende shumë përpara me 35% të synimeve për të votuar në raundin e parë, e ndjekur nga 28% për NFP dhe 22% për koalicionin e Macron. Të pyeturit thanë se prioritetet e tyre ishin kostoja e jetesës, imigrimi dhe mbrojtja sociale.

Bréhier tha se pjesëmarrja e lartë e parashikuar dhe një numër më i ulët i kandidatëve këtë herë mund të çojnë në më shumë “trekëndësha”: situatën e pazakontë ku tre kandidatë kualifikohen për votën e raundit të dytë në vend të dy. Në të kaluarën, kur dy parti përballeshin me të djathtën ekstreme, njëra shpesh tërhiqej për të shmangur ndarjen e votave.

Deri më tani, PS dhe LFI kanë thënë se do të këshillojnë votuesit të mbështesin këdo që do të mbajë jashtë RN pas votimit të raundit të parë të dielën e ardhshme.

Por, ndërsa në zgjedhjet e mëparshme, votuesit e të gjitha shtresave kanë qenë të prirur të votojnë kundër të djathtës ekstreme, këtë herë mund të jetë ndryshe. Për shumë njerëz në Francë, e majta radikale e Mélenchon është po aq e pakëndshme sa e djathta ekstreme e Le Pen.

Javën e kaluar, Kylian Mbappé, kapiteni i skuadrës franceze të futbollit për meshkuj, paralajmëroi votuesit që të shmangin “les ekstremet”, një koment i interpretuar nga disa si kritikë ndaj të majtës radikale LFI si dhe të djathtës ekstreme.

Serge Klarsfeld, aktivisti dhe gjuetari nazist i famshëm për dokumentimin e Holokaustit, deklaroi se do të votonte për të djathtën ekstreme nëse përballej me një zgjedhje midis RN dhe LFI, ndërsa filozofi hebre francez dhe anëtar i Akademisë Franceze, Alain Finkielkraut, ka thënë se do ta bëjë. e njëjta. Filozofi Bernard Henri-Lévy nuk ka zgjedhur qëndrimin as të djathtë as të majtë.

Frédéric Sawicki, profesor i shkencave politike në Sorbonne, hedh poshtë ekuivalencën e “të dyja ekstremeve” dhe u përpoq të qetësonte votuesit e majtë të moderuar që pengonin mbështetjen e një kandidati të LFI, duke sugjeruar që anëtarët e tjerë të koalicionit do të neutralizonin elementët më ekstremë të së majtës radikale.

“Ka një ndryshim të madh midis RN dhe LFI, e cila tani është në një koalicion, programi i të cilit është demokratik. Në çdo rast, nuk ka asnjë garanci që brenda koalicionit LFI do të fitojë shumicën e vendeve, që do të thotë se do të duhet të punojë me socialistët dhe të tjerët [në parlament]”, tha ai.

“Rreziku i vërtetë është një qeveri e RN, kështu që shpresa është që votuesit të votojnë, të mos abstenojnë në raundin e dytë dhe të mos hezitojnë midis një kandidati të NFP dhe RN”.

Në bashkinë e Montreuil, kryebashkiaku Patrice Bessac, i partisë komuniste franceze, tha se një qeveri e RN do të trondiste të gjithë në një qytet me një popullsi të madhe migrantësh prej më shumë se 60 kombësish dhe do të ishte një kërcënim më i gjerë për diversitetin francez dhe kohezionin social.

“Njerëzit këtu kanë frikë. Ata e dinë se objektivi i parë i së djathtës ekstreme do të jetë popullsia e emigrantëve dhe zonat e klasës punëtore si e jona”, tha Bessac.

“Rreziku nga e djathta ekstreme do të thotë që e majta duhet të lërë mënjanë mosmarrëveshjet dhe të bëjë fushatë së bashku. E vetmja gjë që ka rëndësi është që ne të propozojmë një rrugë të re për vendin që nuk është RN”.

Glucksmann, i cili udhëhoqi fushatën evropiane relativisht të suksesshme të PS-së – ajo u rendit e treta ngushtë pas partisë së Macron-it – tha se e kuptonte hezitimin e mbështetësve të tij “socialdemokrat, ekologë dhe pro-evropianë” për të votuar për një kandidat të LFI-së, por uniteti ishte e vetmja mënyrë për të shmangur një “triumf të më të keqes”.

Në një shkrim të Le Monde ai shkroi: “Ne duhet të parandalojmë që Franca të zhytet në humnerë brenda pak ditësh. Kjo është nëna e të gjitha betejave, beteja që bën të mundur të gjitha të tjerat. Ka mbetur pak kohë, shumë pak kohë dhe historia po na shikon”.

Shkarkimi dhe publikimi i teksteve nga Albanian Post nuk lejohet pa përmendur burimin. Faleminderit për respektimin e etikës së profesionit të gazetarit.

/Albanianpost.com

Lajmet kryesore